HeaderBabysWat is Osteopathie

Een osteopaat behandelt de patiënt en niet de klacht.
Osteopathie is een manuele geneeswijze waarin gekeken wordt naar de oorzaak van de klachten.  Het kan zijn dat de oorzaak van de klachten op een andere plaats ligt dan waar pijn zich bevindt. Rug-, hoofd-, buikpijn, en gewrichtsklachten kunnen een uiting van een verstoring zijn. De klachten of beperkingen zijn het gevolg!

De osteopaat bevordert de beweeglijkheid van weefsels om de doorbloeding en mobiliteit te verbeteren.

De beweeglijkheid wordt gecorrigeerd op drie systemen die met elkaar verbonden zijn en grote invloed hebben op elkaar.

Pariëtale systeem: het bewegingsapparaat zoals de botten, spieren en bindweefsel; Dit is het systeem waardoor we kunnen lopen en fietsen. Zit in dit systeem een blokkade, dan kan – bijvoorbeeld – de arm niet meer goed worden gestrekt. Dit houdt overigens niet in dat de oorzaak ook in de arm zit.

Visceraal systeem: dit zijn de organen zoals de maag, lever, darm, blaas.
Als er in dit systeem een bewegingsverlies aanwezig is, heeft dit niet alleen invloed op het orgaan maar ook op het pariëtale systeem.

Craniosacraal systeem: dit zijn de schedel en het zenuwstelsel. De schedel bestaat uit verschillende botstukken, vergelijkbaar met een puzzel. Schedelnaden verbinden de botstukken. Val je hard op je hoofd, dan heeft dit veel invloed op de verschillende bot stukken en uiteindelijk op het pariëtale en viscerale systeem.

Deze drie systemen werken nauw met elkaar samen en beïnvloeden elkaar continue.

Tijdens het onderzoek wordt er gekeken naar de beweeglijkheid van alle structuren. Bewegingsverlies kan een nadelig effect hebben  op structuren elders in het lijf, waardoor er klachten op andere locaties in het lichaam zich kunnen presenteren.

Zo kan bewegingsverlies optreden na een operatie waardoor er verklevingen ontstaan. Of na een val, waardoor de structuren geen optimale beweeglijkheid meer hebben.

De behandeling bestaat uit het optimaliseren van de beweeglijkheid van het bewegingsapparaat, orgaansysteem en het craniosacrale systeem. Dit wordt gedaan door het mobiliseren van deze structuren. Na de behandeling wordt uitgegaan van het autocorrectie systeem: het lijf moet nu het werk doen om zichzelf te herstellen.